Υπάρχει
ένα φιλολαϊκό αίσθημα, το οποίο εγώ το θεωρώ φαλκιδευμένο. Δεν μπορούμε να
είμαστε διαρκώς με τους ισχυρούς. Υπάρχουν ομάδες του πληθυσμού οι οποίες δεν
εκπροσωπούνται από κανένα. Και για αυτές πρέπει εμείς να μεριμνούμε, έχουμε
σχεδόν την συνταγματική υποχρέωση να μεριμνούμε , έτσι ώστε να τις προασπίζουμε
αποτελεσματικότερα.
Δεν έχουν φωνή. Οι κάτοικοι των διαμερισμάτων κτλ που είναι
κατά βάση κοινωνικά ενταγμένοι, έχουν φωνή στο πολιτικό σύστημα. Οι
εξαθλιωμένοι πληθυσμοί , είτε είναι οι άστεγοι, είτε οι άποροι που περιφέρονται
,είτε οι τοξικοεξαρτημένοι, είναι πληθυσμοί που δεν έχουν φωνή και κανείς δεν
μπορεί να υπερασπιστεί τα συμφέροντά τους.
Και
θα έλεγα αυτό, όταν καθόμαστε να δούμε τα διάφορα μέτρα αποκέντρωσης, να το
λαμβάνουμε πάρα πολύ σοβαρά υπόψη.
Θα
έλθουμε και στην συζήτηση για τον ΟΚΑΝΑ, αλλά να ξέρουμε ότι δεν μπορούμε να
υποκύπτουμε διαρκώς και στην πρώτη, ενστικτώδη αντίδραση των ανθρώπων, οι
οποίοι λένε ‘δεν το θέλω το πρόβλημα δίπλα μου’. Εδώ πέρα κόντεψε να γίνει
σκοτωμός στο Νέο Κόσμο – και δεν ξέρω αν το έχουμε ακόμη αποφύγει το πρόβλημα
αυτό – με την προοπτική να πάνε διοικητικές υπηρεσίες του ΟΚΑΝΑ να στεγαστούν
εκεί.
Εάν
λοιπόν είναι οποιαδήποτε ομάδα διαμαρτυρομένων κατοίκων ψηφοφόρων να βρίσκει σε
μας άνευ ετέρου υποστήριξη, νομίζω ότι έχουμε παρεξηγήσει τον ρόλο μας. Γιατί
και στους κόλπους του λαού υπάρχουν διαβαθμίσεις ανθρώπων με περισσότερη και
λιγότερη πολιτική επιρροή, ανθρώπων περισσότερο ευνοημένων και λιγότερο. Και
προπάντων, το επαναλαμβάνω, ανθρώπων που δεν έχουν καμία εκπροσώπηση στο
πολιτικό σύστημα.
