Λίγες ώρες πριν από τη μεγάλη συναυλία-σταθμό για τα 50
χρόνια του Λευτέρη Παπαδόπουλου στο ΟΑΚΑ, ο Δήμαρχος Αθηναίων Νικήτας
Κακλαμάνης απένειμε στον Έλληνα στιχουργό, ποιητή, συγγραφέα και δημοσιογράφο το
Μετάλλιο του Δήμου Αθηναίων σε ένδειξη τιμής προς το πρόσωπό του και σε
αναγνώριση της πολύχρονης και πλούσιας προσφοράς του στα Γράμματα και τον
Πολιτισμό.
Η απονομή του Μεταλλίου στον Λευτέρη Παπαδόπουλο πραγματοποιήθηκε
στην Αίθουσα Τελετών του Δημαρχιακού Μεγάρου της Πλατείας Κοτζιά, παρουσία της
οικογένειάς του, φίλων και θαυμαστών του. Μεταξύ των παρευρισκομένων ήταν, ο Πρόεδρος
του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Θεόδωρος Μπεχράκης, η Πρόεδρος του Γενικού Νομαρχιακού
Νοσοκομείου "Ελπίς" Κατερίνα Κατσαμπέ-Μαρνέρη, ο Πρόεδρος των Μουσικών Συνόλων
του Δήμου, Μαέστρος Γιώργος Κατσαρός, ο Δημοτικός Σύμβουλος Γιώργος Αρσένης, ο Γενικός
Γραμματέας του Δήμου Ηλίας Θεοδώρου, οι Βουλευτές Γιώργος Λιάνης και Μιλένα
Αποστολάκη, ο Πρόεδρος της Ένωσης Μουσικών Συνθετών και Στιχουργών Ελλάδος
Ιωάννης Γλέζος, ο Διευθυντής Νομικών Υποθέσεων και Διεθνών Σχέσεων της ΑΕΠΙ
Πέτρος Ξανθόπουλος, ο Πασχάλης και η Αλίκη Αρβανιτίδη, Διαμερισματικοί Σύμβουλοι,
καθώς και πολλοί εκπρόσωποι του χώρου της Τέχνης και των Γραμμάτων.
Την εκδήλωση πλαισίωσε μουσικά το Κουαρτέτο Εγχόρδων και η
Μικτή Δημοτική Χορωδία των Μουσικών Συνόλων του Δήμου Αθηναίων, υπό τη μουσική
διεύθυνση του Σταύρου Μπερή. Ευχάριστη έκπληξη, κατά τη διάρκεια της απονομής
του Μεταλλίου, η μουσική παρέμβαση του Προέδρου των Μουσικών Συνόλων κ. Γιώργου
Κατσαρού, με το σαξόφωνό του.
Στο πλαίσιο της βράβευσης του Λευτέρη Παπαδόπουλου, ο
Δήμαρχος Αθηναίων Νικήτας Κακλαμάνης, τόνισε μεταξύ άλλων:
"Αυτό που κάνει τον Λευτέρη Παπαδόπουλο τόσο αγαπητό, τόσο
ιδιαίτερο, είναι η ικανότητά του να σαγηνεύει. Είναι το χάρισμα να νιώθει αυτό
που κάνει. Είναι η κατάκτηση, του να είναι αληθινός. Και ο Λευτέρης
Παπαδόπουλος είναι πράγματι αληθινός! Ο Λευτέρης έχει την ικανότητα να δαμάζει
τις λέξεις, να κουλαντρίζει την αγάπη, να απαλύνει τον πόνο.
Είναι η βαθιά ικανότητα της ενσυναίσθησης. Ο Λευτέρης έχει "περπατήσει"
τη ζωή και για το λόγο αυτό είναι σε θέση να αφουγκραστεί την κοινωνία και γι'
αυτό έχει μπορέσει να δώσει σε εκατομμύρια ανθρώπους, στιγμές μεγάλης χαράς,
στιγμές παρέας και στιγμές πάθους...γι' αυτό τα τραγούδια του μιλάνε στη ψυχή μας
και γι' αυτό στους στίχους του ακουμπάνε οι ελπίδες μας.
Είναι γιατί μέσα από τον - τιμητικό κατά τη γνώμη μου -
τίτλο του χρονογράφου, έχει αποτυπώσει τη ένστασή του για τα κακώς κείμενα στο
χώρο του πολιτισμού μας. Και ασφαλώς και άνθρωποι σαν τον Λευτέρη Παπαδόπουλο
και δικαιούνται αλλά και οφείλουν να το κάνουν.
Είναι γιατί ο άνθρωπος που παρ' όλη την επιτυχία που
δικαιούνταν και την οποία κατέκτησε με τη δουλειά του και με το χαρακτήρα του,
δεν ξιπάστηκε, δεν καβάλησε κανένα καλάμι.
Για αυτό και σήμερα το βράδυ είναι η πρώτη φορά που
μεταπολιτευτικά θα μαζευτούν τόσοι πολλοί και τόσο σπουδαίοι καλλιτέχνες για να
τιμήσουν την προσφορά του στο τραγούδι. Είναι γιατί όλα αυτά τα καλά μας τα
μοιράζει απλόχερα επί πενήντα περίπου χρόνια.
Γι' αυτό και είναι ο δικός μας Λευτέρης".
Από την πλευρά του, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, αφού
ευχαρίστησε θερμά τον Δήμαρχο Αθηναίων, τον "φίλο του Νικήτα", όπως είπε
χαρακτηριστικά και το Δημοτικό Συμβούλιο της Αθήνας για την τιμητική διάκριση, ανέφερε:
"Θα ήθελα να πω δυο, τρεις κουβέντες, όχι τόσο σαν αντιφώνηση
αλλά σαν ανάγκη να υπογραμμίσω τη σχέση μου με την Αθήνα και τα όσα συμβαίνουν
σε αυτό τον τόπο.
Με ρωτάνε καμιά φορά να τους δώσω τον ορισμό της ευτυχίας. Και
απαντάω, ότι ευτυχία για μένα είναι, να είμαι 14 ετών παιδί, να έχω σχολάσει
από το σχολείο, στο 2ο Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών, στην οδό Χέυδεν και να είμαι
μόνος μου με ένα τόπι. Σε ένα σπιτάκι, ένα δωμάτιο στην οδό Φωκαίας 18, μαζί με
τον αδελφό μου και μόλις σχόλαγα, μες στη μοναξιά, μέσα στην φτώχεια, έπαιρνα
ένα τόπι. Και επειδή δεν είχα κανέναν εκείνη την ώρα να παίξω, έπαιρνα το
τοπάκι αυτό και το κλώτσαγα απέναντι σε έναν τοίχο. Και ξανά και ξανά. Έτσι
περνούσαν οι ώρες, - αφού βέβαια είχα διαβάσει τα μαθήματά μου.
Έχω ζήσει τόσο πολύ αυτή τη γειτονιά, αυτή την Αθήνα και
ήταν πολύ εύστοχο αυτό που έκανε ο Γιώργος ο παλιός μου φίλος, να επικεντρώσει
τη μελωδία της οδού Αριστοτέλους. Είναι ο δρόμος στον οποίο εγώ μεγάλωσα. Είναι
η οδός Φωκαίας, η οδός Χέυδεν, η Δεριγνύ, η πλατεία Κυριακού, χώροι στους
οποίους έπαιξα, ερωτεύτηκα, τραγούδησα και εξακολουθώ να τραγουδώ".
Στη συνέχεια επεσήμανε:
"Θα ήθελα κάποια στιγμή να δούμε και κάποια άλλα πράγματα,
διότι τελικά πιστεύουμε ότι οι Δήμαρχοι είναι παντοδύναμοι. Είναι από μία άποψη
παντοδύναμοι, είναι όμως από πάρα πολλές μεριές ευάλωτοι. Θέλω να πω ότι αυτοί
οι άνθρωποι, οι παντοδύναμοι, θα μπορούσαν να κάνουν χιλιάδες άλλα πράγματα,
ακόμη χιλιάδες άλλα πράγματα, εάν δεν μπλεκόντουσαν τα μπούτια όλων των
υπηρεσιών στην Ελλάδα, το ένα ανάμεσα στον άλλο.
Δηλαδή, πάει να κάνει ένα έργο ο Κακλαμάνης και μπερδεύεται
το ΥΠΕΧΩΔΕ, το Υπουργείο Εργασίας, το Υπουργείο Γεωργίας και ούτω καθεξής. Αυτό
το έχω διαπιστώσει προσωπικά από την επαγγελματική μου ζωή. Όπου πήγαινα και έβλεπα
ένα αλσύλλιο, το οποίο ήταν έτοιμο να καταρρεύσει - γιατί τα δέντρα έχουν καεί
επειδή κανείς δεν τα προσέχει - έψαχνες να βρεις τον υπεύθυνο. Και σου έλεγε ο ένας,
είναι ο Κακλαμάνης. Πήγαινες στον Κακλαμάνη, σου έλεγε είναι το Υπουργείο
Γεωργίας. Πήγαινε στο Γεωργίας σου έλεγε είναι το ΥΠΕΧΩΔΕ. Και όλοι είχαν
δίκιο.
Εάν καταφέρουμε να γλιτώσουμε από αυτή τη διακλάδωση των
υπηρεσιών, των νόμων, των διαφόρων με τις μαγκιές και τις επωμίδες, που
βρίσκονται στην ζωή μας, θα αλλάξει η Ελλάδα, θα αλλάξουν τα πάντα. Και η Αθήνα,
της οποίας ο Δήμος είναι δέκα Υπουργεία μαζί, θα μπορούσε να προσφέρει πολλά
περισσότερα στον δημότη. Διότι αν αποφασίσει ο Δήμαρχος να κάνει κάπου μία
δενδροφύτευση και ένας από εμάς αφήσει το αυτοκίνητό του εκεί, τότε δεν θα
μπορέσει να γίνει η δενδροφύτευση.
Και πρέπει να προσθέσω εδώ, ότι είμαστε όλοι μας, και πρώτος
εγώ, ελεεινά κακομαθημένοι. Σε όλη μας την ζωή τα περιμένουμε όλα από τους
άλλους. Ποτέ δεν κάνουμε κάτι σαν χρέος μας. Εγώ προσπαθώ να κάνω το χρέος μου.
Δεν το κάνω πάντα, αλλά αυτό προσπαθώ και θα το κάνω".
