Οι μέρες είναι πονηρές. Πολλοί πέρασαν και μπορεί να ξαναπεράσουν, και είναι η ώρα της ψήφου. Όμως ο καθένας έχει πείρα, έχει σκέψη. Και πρέπει να κρίνει με τα πιο αυστηρά κριτήρια.
Πρώτα απ’ όλα – και δεν αφορά ούτε τις εκλογές, ούτε τις ψήφους – από τη Δευτέρα έχουμε ζητήσει να συγκληθεί η οικονομική επιτροπή. Για να πάρει απόφαση, αυτό που δημόσια δεσμεύτηκε ο Δήμαρχος, ότι ο Δήμος δεν θα ασκήσει ένσταση σε βάρος των 817 εργαζομένων της καθαριότητας και του πράσινου. Την Παρασκευή είπε θα τη συγκαλέσει. Θα τον πιέσουμε ώστε εκτός από την απόφαση της οικονομικής επιτροπής, αμέσως μετά τις εκλογές, αυτό το δημοτικό συμβούλιο, γιατί δεν υπάρχει χρόνος, να αποφασίσει επίσης ότι δεν θα ασκηθεί έφεση. Εάν χαθεί έστω και ένας εργαζόμενος κυριολεκτικά, με την κατάσταση που βρίσκεται ο Δήμος, και για την οποία δεν μιλούν στη δημόσια συζήτηση, δεν τους ακούτε να μιλούν για τους εργαζόμενους του Δήμου, δεν τους έχετε ακούσει να μιλούν για το γεγονός ότι έχουμε έναν οργανισμό εσωτερικής υπηρεσίας που προβλέπει 1800 εργαζόμενοι στο Δήμο της Αθήνας να είναι μονίμως συμβασιούχοι. Να εναλλάσσονται με δίμηνα, 8μηνα, με part – time, χτυπώντας το δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή δουλειά.
Δεν τους έχετε ακούσει να λένε ότι σε αυτόν τον κατάπτυστο ΟΕΥ προβλέπουν μόλις 1100 εργαζόμενους υποχρεωτικής εκπαίδευσης, δηλαδή μόλις 1100 εργατοτεχνίτες, από 3500 που ήταν ο προηγούμενος. Και δεν μιλάνε γι αυτά, γιατί φωτογραφίζουν σιγά σιγά την κυριολεκτική συρρίκνωση του Δήμου για να τη δώσουν σε ιδιώτες, σε εργολάβους. Όχι μόνο την αποκομιδή, αλλά και το πράσινο, τη συντήρηση στις παιδικές χαρές, τον ηλεκτροφωτισμό. Αυτά τα συνεργεία είναι σε συρρίκνωση. Υλικά δεν υπάρχουν. Μόλις το Φεβρουάριο ψηφίσαμε στο δημοτικό συμβούλιο 150.000 ευρώ για αναλώσιμα. Και μόλις το Μάρτιο για τα περιβόητα γάλατα, για τα οποία σας κοροϊδεύουν. Αν δεν μιλήσουμε λοιπόν γι αυτά, τα άλλα είναι αερολογίες. Τα «αλλάζουμε την Αθήνα», «αγαπάμε την Αθήνα» είναι αερολογίες. Το κρίσιμο στην Αθήνα είναι να μην συρρικνωθεί παραπέρα ο Δήμος, οι υπηρεσίες του, τα συνεργεία του, οι εργαζόμενοί του. Αν θέλουμε να μαζεύονται τα σκουπίδια, αν θέλουμε να συντηρείται το πράσινο, αν θέλουμε αυτή η πόλη να λειτουργεί.
Δεν μιλάμε για το γεγονός ότι οι ΜΚΟ σαν βδέλλες έχουν κολλήσει στο Δήμο και κυριολεκτικά διαλύουν τις δομές του. Αυτές θα είναι το επόμενο βήμα στην ιδιωτικοποίηση. Θα τους ακούσατε να μιλούν για την ανεργία. Τι λένε; Κέντρα Επιχειρηματικότητας ο Καμίνης, ΚΟΙΝΣΕΠ ο Σακελλαρίδης. Και κρύβουν ότι σε δεκάδες δήμους οι ΚΟΙΝΣΕΠ έχουν πάρει την καθαριότητα, ωδεία, αθλητικούς οργανισμούς, παιδικούς σταθμούς. Έτσι θα το πάνε. Είτε με 5μηνα, είτε με ΚΟΙΝΣΕΠ, είτε κατευθείαν σε εργολάβους. Και πρέπει να το εμποδίσουμε.
Είναι μόνιμο σημείο στην δική μας δημόσια τοποθέτηση. Πρώτον οι εργαζόμενοι και δεύτερον να συγκρουστούμε με τη λογική που έχουν περάσει στον κόσμο, τη λογική που λέει δεν με νοιάζει ποιος θα μαζέψει τα σκουπίδια, αρκεί να μαζευτούν. Δεν μας νοιάζει ποιος θα συντηρήσει τις παιδικές χαρές, ποιος θα συντηρήσει το πράσινο. Εμείς λέμε πρέπει να σε νοιάζει, γιατί θα πληρώσεις ακόμα πιο ακριβά το ήδη ακριβό κόστος της αποκομιδής κλπ. Έχουν γονατίσει το λαό της Αθήνας με μια φορομπηχτική πολιτική που λεηλατεί το ήδη λεηλατημένο εισόδημα.
Πρέπει να σταθμίσετε και να κρίνετε, όχι με όρους εκβιαστικών διλημμάτων, δημοσκοπήσεων ή στημένων ντιμπέιτ που προσπαθούν να διαμορφώσουν ότι απέναντι στον δικομματισμό δεν υπάρχει κάτι άλλο. Ή με τους μεν ή με τους δε. Αυτό το παραμύθι το θυμόμαστε από παλιά. Και σήμερα συγκυβερνούν. Αυτή η πολιτική που σήμερα έχει τσακίσει τον κόσμο έχει τη σφραγίδα της ΕΕ και της οικονομίας του κεφαλαίου. Σκεφτείτε τι παραμύθια έχουν πει στο λαό μας για την ΕΕ. Να δείτε πώς εξηγείται σήμερα αυτή η βαρβαρότητα, αυτά τα μέτρα. Να σκεφτείτε το μνημόνιο διαρκείας που είναι σε ισχύ για όλους. Την επιτήρηση διαρκείας. Όλα αυτά αποτελούν μια πολύτιμη πείρα που πρέπει να αξιοποιηθεί και στην κάλπη.
Εμείς και την επόμενη μέρα θα είμαστε εδώ. Θα είμαστε δίπλα σας, να διεκδικούμε μαζί σας, όχι από υποχρέωση, αλλά από καθήκον. Γιατί είναι καθήκον μαζί με τους εργαζόμενους σήμερα, σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες να προσπαθήσεις να κρατήσεις την πόλη όρθια, το δήμο όρθιο και να προσπαθήσεις να δώσεις ανάσα στο λαό της Αθήνας που έχει γονατίσει.
Όπως είναι κρίσιμο και η δύναμη που θα έχει ο καθένας. Ο συσχετισμός την επόμενη μέρα. Και πιστεύουμε ότι επεξεργαζόμενοι αυτά που είδατε και ακούσατε, κρίνοντας αυστηρά τον καθένα, η δύναμή μας θα είναι και δική σας στο δημοτικό συμβούλιο, στους δρόμους, στις καθημερινές διεκδικήσεις, γιατί δεν πρέπει να περιμένετε τίποτα από σωτήρες.
Ξέρουμε πολύ καλά τι παιχνίδι παίχθηκε στις πλάτες των εργαζόμενων. Ξέρουμε πολύ καλά ότι σας κρατούσαν όμηρους, πολλούς από σας. Ότι δουλεύατε με «μπλοκάκι» κάτω από άθλιες συνθήκες. Ήσασταν γι αυτούς «πελατεία». Δεν έχετε καμία υποχρέωση. Τους ξεχρεώσατε πολλές φορές. Τέρμα πια στη λογική της πελατείας. Είναι δικαίωμά σας να δουλεύετε και δεν σας το χάρισε κανένας. Γι αυτό μαζί πρέπει να διεκδικήσουμε να μην χάσει κανένας συνάδελφός σας τη δουλειά του. Κι αυτό σας αφορά όλους, και τους μόνιμους και όσους είναι με δικαστικές αποφάσεις.
Επειδή έχουμε γεμίσει από ΣΥΡΙΖΑΐους σωτήρες. Μετά τις εκλογές θα τεθεί σε ισχύ η αξιολόγηση που προβλέπει ότι υποχρεωτικά θα πρέπει το 15% των εργαζομένων που να αξιολογείτε με κάτω από τη βάση και να πάρει το δρόμο της απόλυσης. Και επειδή είναι πονηροί έχουν σκεφτεί το εξής και το έχουν περάσει: Στους Δήμους την απόφαση για το 15% θα την παίρνει η γενική διεύθυνση. Δηλαδή μπορεί να πει τελειώνω με μια σειρά υπηρεσίες και λειτουργίες. Δεν μου κάνει αυτή ή θέλω να τη δώσω σε εργολάβους, βγάζω το 15% από αυτές τις υπηρεσίες. Σας το λέμε γιατί την επομένη των εκλογών και όταν τελειώσουν οι παράτες θα έχουμε κρίσιμα θέματα μπροστά μας, να διεκδικήσουμε, να παλέψουμε, για να μην χάσει κανένας εργαζόμενος της δουλειά του.
Γι αυτούς τους λόγους, μην τους εμπιστεύεστε. Πάρτε μέτρα για την επόμενη μέρα. Σας ευχαριστώ που μας ακούσατε για άλλη μια φορά. Και ξέρετε ότι αυτά δεν αποτελούν προεκλογικές κορώνες. Είναι θέσεις, δεσμεύσεις που θα παλέψουμε μαζί αμέσως μετά τις εκλογές, όπως κάναμε μέχρι τώρα.
